Wednesday, 23 December 2009

Just my ligyrofobia

Het zit er weer aan te komen, het is bijna kerst en dan begint de hel. Maandagavond voor de deur klapte er een rotje open, ik zag de flits door de opening tussen de lamellen. Brr. Waarom is het zo spannend om nu al te beginnen met vuurwerk afsteken? Hoe komen ze er uberhaupt aan, want ik zou mijn kind A. geen vuurwerk laten bewaren van vorig jaar en B. al helemaal geen vuurwerk uit Belgie geven.

Maar ja ik ben de moeder niet van die kinderen.

Het is op 27 december precies 7 jaar geleden dat smam en ik samen een ongeluk kregen op de snelweg, kettingbotsing en auto total loss. Dit betekende dus automatisch dat wij op 29 december geen auto hadden om ons naar mijn nieuwste neefje te brengen en toen we op 31 december oliebollen naar de nieuwbakken ouders wilden brengen ook niet. Daarom moesten we op de fiets. Van Eindhoven naar Geldrop, een goed half uur (misschien drie kwartier) rijden maar toen ik thuis kwam heb ik gezworen dat NOOIT MEER TE DOEN!

Helaas had mijn jas een capuchon en mijn fiets een pakkendrager en ik was bij elk jong van 10 bang dat er in of op een van de twee een stuk vuurwerk zat wat me ging opblazen. Misschien overdreven, maar angsten zijn altijd een beetje overdreven en onredelijk. Het vervelende is dat ik er best moeite voor zou willen doen om eroverheen te komen, maar de periode van 'gewenning' is zo kort ten opzichte van de periode van 'ontwenning' dat elke poging (want dat fietsen was niet de eerste poging) gewoon tevergeefs is. Ik ben al blij dat ik voor het raam durf te staan in onze straat, waar geen vuurwerk wordt afgestoken voor mijn neus.

Dit jaar is Vriendlief uitgenodigd voor een feest en ik mag mee, met het vriendelijke verzoek of ik toch wel even flink mee wilde betalen aan het vuurwerk. Ja, vraag iemand met agorafobie of hij mee een straatfeest wil organiseren. Of iemand met Arachibutyrofobie of hij even een pot calve (pindakaas) wil halen. Nja niet dus! Ik vraag me sowieso af hoe het gaat gaan; Vriendlief gaat dus vuurwerk afsteken. Ik weet nog hoe bang ik was dat mijn broer wat zou overkomen, of dat die jongetjes in de straat ineens bloederig aan zouden bellen. Ik maak me er nu al druk over, terwijl ik de lol van Vriendlief en andere party gangers niet in de weg wil staan. Maar oh, er wordt op dat feest natuurlijk gerookt en dan staat al dat vuurwerk binnen! Dalijk gebeurt er iets met die combinatie! Ja, dat soort dingen gaan er door mijn hoofd.



Ja en dan denk je 'uiteindelijk is het plaatje wel mooi' en dan bedoel ik als er zo'n mooie sierpijl in de lucht is en uitgespat is. Want siervuurwerk is gewoon prachtig, dat mensen dat kopen kan ik me dus ook nog wel voorstellen; van het knallen niet. Maar goed ik zoek dus een plaatje op google (trefwoord: vuurwerk) om dit stuk mee te illustreren. Wat vind ik? Een stuk of 3 bloederige handen, met afgerukte vingers. Zo blijkt maar weer dat mijn angst niet zo ongegrond is, want er zijn genoeg mensen die niet verantwoordelijk om kunnen gaan met zoiets 'gevaarlijks'. Dus ik sluit mijn verhaal af met de woorden 'Je bent een rund als je met vuurwerk stunt!' En ik hoop dat jullie even aan mij denken met de jaarwisseling, ik zit dan waarschijnlijk alleen binnen. Zoals al 24 jaar het geval is..

Tot Blogs!

PS Ligyrofobie is eigenlijk angst voor harde knallen en ik weet niet of dat het is wat ik heb, want ik ben echt bang voor de gevolgen van het vuurwerk. Maar met onweer heb ik ook angst en da's natuurlijk ook een harde knal, maar dan ook ben ik bang voor de gevolgen die het kan hebben.. Hm..

6 comments:

  1. Je bent zeker niet alleen. Ook ik vind het enorm gevaarlijk, en weggegooid geld. Al die 'ooohs en aaahs', gewoon kippenvel krijg ik er van.

    ReplyDelete
  2. Is niets overdrevens aan hoor! Nare dingen, die vuurwerkspullen. Ik vind het ook niets. Heb nog nooit wat afgestoken op sterretjes na. Dit jaar hebben we een buurfeestje na 12 uur. Onder de carport een paar deuren verder. Buiten dus. Terwijl ik altijd angstig binnen blijf, ik doe altijd een kushandje naar de buren, als ze echt willen zoenen kunnen ze binnen komen. Ik begrijp je volkomen! (behalve dan met het onweer want dat vind ik wel leuk)

    ReplyDelete
  3. Same here! Ik vind siervuurwerk prachtig, maar knallen en vuurwerk in verkeerde of te jonge handen he-le-maal-niets! Ik heb ooit meegemaakt dat een ventje zo'n buis waar ballen uit vliegen op me richtte (hij had die buis gewoon in z'n hand!). Daar kunnen mijn hersentjes niks mee; die snappen dat niet!

    Ik durf op zich wel naar buiten om ff te zoenen, maar niet te lang en ik kijk altijd heul goed om me heen wat er allemaal gebeurd en wie precies wat aan het doen is...

    Nou, succes alvast! En je bent zeker niet de enige...

    ReplyDelete
  4. ik heb er ook helemaal niets mee, maar ik heb ook een kleine man van bijna 8 en ik zie gewoon dat die mannetjes het verschrikkelijk spannend vinden. Ik schilder hem de meest walgelijke worst case scenario's voor en ik hoop dat hij er (voorlopig) nog bij uit de buurt blijft! groetjes Hinke

    ReplyDelete
  5. Oh vervelend ja! En je bent niet de enige hoor, ik blijf ook liever binnen!

    ReplyDelete
  6. Eej das geen 24 jaar alleen binnen zitten hoor! Toen je een ieniemienie hutsefluts was bleef ik bij je binnen en vond ik niets mooiers dan je verbaasde blikken bij het aanschouwen van al die mooie lichtverschijningen in de donkere lucht. Je slaperige koppie en die warme warrige krullen, heerlijk!! Je angst komt dus ook van een latere periode. Ik deel je angst, alhoewel ik het wel meer kan relativeren denk ik. Ik vind sterretjes dus niet eng, en jij al wel. Ik ben meer bang voor de grotere verwondingen, en vooral voor de onwetendheid van de afstekers van het vuurwerk en dat een "grapje" gevolgen kan hebben die niet te overzien zijn. Ik heb wel een oplossing: kom oud en nieuw vieren in de polder bij je zus! Samen met vriendlief natuurlijk! Mooi vuurwerk van ver te aanschouwen, geen knallen of enge gastjes in de buurt. (ennnnehhhhh.........champagne!!!!!)
    Aanbod geldig de komende 80 jaar!!

    ReplyDelete